Storythai

หายจากอาการเศร้าแล้วนะ

ไม่ได้พูดถึง ไม่ได้แปลว่าลืม แต่จะอยู่ในใจตลอดไป

ก็กลับมาสู่สภาวะปกติ

เรียนๆๆๆๆ + งานๆๆๆๆ

ปีสุดท้ายแล้ว

ก็ยังขี้เกียจเหมือนเดิมแห๊ะ

จะจบมั้ยกู

ตอนนี้ก็ช่วงทำบทที่1

แก้แล้วแก้อีก

แค่บทที่1นะเนี่ย

มีตั้งห้าบท = =

วันก่อนเรียนบทที่สอง

งงโคตร

ไม่รู้นโยบายอะไรนักหนา

หนูไม่รู้เรื่องค่ะจารย์

แล้วก็โปรเจคกลุ่ม

มีเพื่อนหมู เต้ง เอ ใหญ่  ห้าคน

จะรอดมั้ย

เหมือนทำอยู่สามคนเหอะ T^T

เดี๋ยวก็ต้องลงกรุงเทพไปดูsiteอีกแล้ว

ขี้เกียจเดินทางชะมัด

แต่แบบ ไหนๆก็จะได้ไปอยู่แล้วอ่ะนะ

อิอิ

อีกไม่กี่วันก็จะคอนเอสเจแร้วววว

คงจะไปตื่นเต้นเอาใกล้ๆวันอีกที

ฮ่าๆๆๆ

ไปดูsite พร้อมไปคอนเลยละกัน

จะได้ไม่เสียเที่ยว  เอิ๊กกกก

ทำไมจิตตกง่ายจังว่ะกู

เคยฟังเพลงนั้นกันมั้ย

"ว่าแล้ว" ของว่าน ปิดเทอมใหญ่อ่ะ

ฟังแล้วจิตตก sadโดยไม่มีสาเหตุ

งงกะตัวเองจริงๆ

แต่ก็ยังเปิดฟังซ้ำๆได้ทุกวี่ทุกวัน  มันโดนๆ

เฮ้อ

คิดถึงหมีพูว่ะ ไกลกันเกิ๊นนน

คิดถึงคนแถวนี้ด้วย...มาหาหน่อยเด่ะ

หายจากอาการเศร้าแล้วนะ

ไม่ได้พูดถึง ไม่ได้แปลว่าลืม แต่จะอยู่ในใจตลอดไป

ก็กลับมาสู่สภาวะปกติ

เรียนๆๆๆๆ + งานๆๆๆๆ

ปีสุดท้ายแล้ว

ก็ยังขี้เกียจเหมือนเดิมแห๊ะ

จะจบมั้ยกู

ตอนนี้ก็ช่วงทำบทที่1

แก้แล้วแก้อีก

แค่บทที่1นะเนี่ย

มีตั้งห้าบท = =

วันก่อนเรียนบทที่สอง

งงโคตร

ไม่รู้นโยบายอะไรนักหนา

หนูไม่รู้เรื่องค่ะจารย์

แล้วก็โปรเจคกลุ่ม

มีเพื่อนหมู เต้ง เอ ใหญ่  ห้าคน

จะรอดมั้ย

เหมือนทำอยู่สามคนเหอะ T^T

เดี๋ยวก็ต้องลงกรุงเทพไปดูsiteอีกแล้ว

ขี้เกียจเดินทางชะมัด

แต่แบบ ไหนๆก็จะได้ไปอยู่แล้วอ่ะนะ

อิอิ

อีกไม่กี่วันก็จะคอนเอสเจแร้วววว

คงจะไปตื่นเต้นเอาใกล้ๆวันอีกที

ฮ่าๆๆๆ

ไปดูsite พร้อมไปคอนเลยละกัน

จะได้ไม่เสียเที่ยว  เอิ๊กกกก

ทำไมจิตตกง่ายจังว่ะกู

เคยฟังเพลงนั้นกันมั้ย

"ว่าแล้ว" ของว่าน ปิดเทอมใหญ่อ่ะ

ฟังแล้วจิตตก sadโดยไม่มีสาเหตุ

งงกะตัวเองจริงๆ

แต่ก็ยังเปิดฟังซ้ำๆได้ทุกวี่ทุกวัน  มันโดนๆ

เฮ้อ

คิดถึงหมีพูว่ะ ไกลกันเกิ๊นนน

คิดถึงคนแถวนี้ด้วย...มาหาหน่อยเด่ะ

ไม่นึกว่าจะต้องมาอัพเรื่องราวแบบนี้

เป็นเรื่องที่ใครๆก็ไม่อยากให้เกิด

 แล้วมันก็เกิดขึ้นกับพี่ชาย...ที่สนิทมากๆ   คนนี้   "จ๊อบบี้"

คือวันนี้ ตอนช่วงซักสี่โมงเย็น

มีโทรศัพท์มาจากนุ่น

พร้อมกับข่าวที่ว่า

"พี่จ๊อบบี้เสียแล้ว"

กูอึ้งมากเลย ช็อคไปหลายนาที

เลยได้โทรเชคข่าวกะพวกพี่เสือ

เสียแล้วจริงๆ เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

กูแบบ  ยิ่งทำอะไรไม่ถูกไปกันใหญ่

ล่องลอยเลยกู

พี่จ๊อบบี้เสียด้วยโรคมะเร็งต่อมไขมันและต่อมน้ำเหลือง

เลยทำให้จากพวกเราไปเร็วแบบนี้

เฮ้ย  ทำไมมันเร็วแบบนี้

พี่จ๊อบ...ทำไมมันเร็วแบบนี้

พี่...เพื่อนๆพี่ๆน้องๆยังไม่ทันได้ไปเยี่ยมเลยนะ

รู้ข่าวแล้วนุ่นก็มารับไปโรงพยาบาล

เห็นศพที่ไอซียูปุ๊บ  ได้แต่ยืนที่ม่านที่เขาปิดกั้นคนไว้ 

ร้องไห้..

ไม่กล้าไปข้างๆเตียง..กลัวจะฟูมฟาย

จนเขามารับไปห้องดับจิต

เจอคุณพ่อกับคุณแม่ของจ๊อบบี้

คุณพ่อคุณแม่เข้มแข็งมาก

แต่ดูคุณแม่จะยังร้องไห้ตลอดเวลา แต่ไม่ฟูมฟาย

คุณพ่อดูเป็นยุ่งๆกะเรื่องวัด

เลยไปซื้อตะเกียงเจ้าพายุ กับธูปมาให้คุณพ่อ

เพื่อเชิญวิญญาณกลับ

พอกลับมาที่ห้องดับจิต

พี่เสือบอกว่าเขาฉีดฟอร์มาลีนให้จ๊อบบี้แล้ว ศพบวมแล้วนะ

อืม..พี่จ๊อบอุทิศศพให้กับโรงพยาบาล เป็นอาจารย์ใหญ่ค่ะ เลยต้องฉีดฟอร์มาลีนเยอะจนบวมมากๆ

(ประมาณว่าถ้าจะไปดูก็ให้ทำใจหน่อย เพราะศพไม่เหมือนเดิมแล้ว)

ก็ได้เห็นจ๊อบบี้อีกครั้งตอนเขาเคลื่อนศพมาขึ้นรถพยาบาล

และอีกุ๊กไก่ก็บ่อน้ำตาแตกอีกครั้ง

คราวนี้กูฟูมฟายแล้วอ่ะ  ไม่ไหว  อดมานาน

กูกอดกับคุณแม่ แล้วบอกกับแม่ว่า

แม่ต้องเข้มแข็งนะ...เข้มแข็งเพื่อน้องไก่กะน้องฉัตร

แม่ต้องสู้นะคะ

แล้วเราก็ร้องไห้กันกะแม่

ตอนนี้ย้ายศพไปวัดแล้ว

กูยังอึ้งๆ ยังล่องๆลอยๆอยู่

จ๊อบบี้...กลับบ้านนะพี่...กลับบ้านนะคะ

แม่เล่าว่า พี่จ๊อบบอกกับแม่ว่า "จ๊อบยังไม่อยากตาย "

ทุกคนรู้ว่าพี่ทำดีที่สุดแล้ว รู้ว่าพี่พยายามที่สุดแล้ว

พี่ไม่ต้องทรมานแล้วนะ

ถึงมันจะรวดเร็ว จนคาดไม่ถึงก็ตาม

หลับให้สบายนะ....เฮียบี้

รักพี่ชายคนนี้เสมอและตลอดไป